UDOSTĘPNIJ

(…)Historia (jak mówią) napełniona baśniami; powiedzmy raczej, że w nią iako ludzkie dzieło błąd się wciska, lecz cecha rzeczywistości mniej więcej zachowana, i to dla nas wystarcza by tworzyć ogólne wyobrażenie o ludziach i czynach(..)
-Nikołaj Karamzin, Historia państwa rosyjskiego

Tworząc swoje państwo, Ukraińcy powinni analizować oraz rozwijać każdy aspekt historyczny, opierając się na prawdzie, wiarygodnych faktach i wydarzeniach historycznych. Przez wieki, pod panowaniem zaborców, Ukraińcy byli pozbawieni możliwości wpływania na tworzenie się świadomości narodowej i rozwoju swojej historii, w rezultacie czego, historia Ukrainy została napisana głownie przez wzgląd na najeźdźców. Szczególnie niewyjaśniona jest kwestia roszczeń i twierdzień Moskali, a później Rosji, dotyczące dziedzictwa Rusi Kijowskiej.

W powieści/badaniach Włodzimierza Bilińskiego, ”Kraina Moksel czyli Moskowia” opisane są fakty wzięte ze źródeł historycznych (głównie rosyjskich), co wskazuje na radykalnie zniekształconą historię Imprerium Rosyjskiego, mającą na celu stworzenie mitologii historycznej, jakoby Moskowia i Ruś Kijowska miały wspólne historyczne korzenie, a co za tym idzie, Rosja posiadała prawo do dziedzictwa jakie po sobie Ruś Kijowska pozostawiła.

Zwyczajne oszustwo Moskali, którzy przywłaszczyli sobie dzieje Wielkiego Księstwa Kijowskiego i jego mieszkańców, zadało straszliwy cios ukraińskiej grupie etnicznej.
Teraz zadanie polega na tym, by w oparciu o prawdziwe, ujawnić fałszywość i niemoralność moskiewskiej mitologii.
Zastanówmy się nad podstawowymi pytaniami, dotyczącymi tego problemu.

Moskale, a później rosyjscy carowie, zdawali sobie sprawę, że bez bogatego dziedzictwa, nie można utworzyć wielkiego narodu- imperium. Aby móc takowe stworzyć, konieczne było przygotowanie i wzbogacenie przeszłości historycznej, a nawet przypisanie jej kogoś innego.
Dlatego zadaniem moskiewskiego cara, począwszy od Iwana IV Groźnego, było przywłaszczenie historii Rusi Kijowskiej, jej wspaniałej przeszłości i stowrzenie oficjalnej mitologii Imperium Rosyjskiego.

Ten fakt, mógłby być ignorowany, jeśli owa mitologia nie wpływała na podstawowe interesy Ukrainy, nie miała na celu całkowitego jej zniszczenia- historii, języka, kultury. Czas pokazał, że rosyjski imperializm, robił i robi wszystko, aby osiągnąć to zadanie.

Na przestrzeni wieków, zwłaszcza na początku XVIw. usilnie starali się wpoić ludziom, że państwo rosyjskie i rosyjski naród narodził się z Wielkiego Księstwa Kijowskiego; że Ruś Kijowska jest kolebką trzech bratnich narodów- rosyjskiego, ukraińskiego i i białoruskiego; że Rosjanie zgodnie z zasadą ‚starszego brata’, mają prawo do odziedziczenia Rusi Kijowskiej. To żałosne kłamstwo, nadal jest używane przez mężów stanu Rosji, rosyjskich historyków, oraz ‚V kolumnę’ w Ukrainie, która składa się z komunistów i prawie wszystkich członków Bloku Opozycyjnego, którzy zasiadają w Radzie Najwyższej Ukrainy.

Wiemy że:

  • -W czasach Rusi Kijowskiej o państwie moskiewskim (Moskwa) nie było najmniejszej wzmianki. Księstwo Moskiewskie założone było jako ułus Złotej Ordy, dopiero w 1277r. przez chana Monge-Timura. Do tego czasu, Ruś Kijowska istniała już od 300 lat. Mianowicie, gdy Kijów był już rozwiniętym miastem, w Moskwie dalej biegały niedźwiedzie.
    -Nie ma dowodów na związek między Rusią Kijowską a fińskimi etnicznymi ziemiami (Moksel), i późniejszego Księstwa Moskiewskiego z ziemiami Rusi Kijowskiej do XVIw.
    W czasach gdy odbył się chrzest państwa Rusi Kijowskiej (988r.), fińskie plemniona ‚Moksel’ były w pół-dzikim państwem.
    -Jak możemy mówić o ‚wielkim bracie’, jeśli ten brat pojawił się na świecie kilka wieków później, niżeli Rusini-Ukraińcy. Oni nie mają żadnego moralnego prawa, nazywać się ‚wielkim bratem’, dyktując ludziom zasady istnienia, aby narzucić swoją kulturę, język, światopogląd. Widomo, że do końca XVw. nie było państwa rosyjskiego, rosyjskiego narodu, a była Suzdalska ziemia- ziemia Moksali, a późniejsze Księstwo Moskiewskie, które wchodziło w skład Złotej Ordy – państwem Czyngis-chan’a. Od końca XIIIw. do początku XVw. ludność tę ziemię zamieszkującą, nazywali Moskalami. Moskiewcy historycy zwyczajnie milczą na temat swojego pochodzenia narodowego.
    – Rosja jeszcze do XVIIw. nazywała siebie Państwem Moskiewskim.
    -Pomysł, żeby podczepić się pod historię Rusi zjawił się gdzieś w tym okresie i miał na celu dodania splendoru rosnącemu w siłę młodemu państwu.
    -Rusini („obywatele” Rusi Kijowskiej) po najazdach tatarskich nie przeprowadzili się przecież na północ i nie zostali Rosjanami. Świadczą o tym źródła historyczne. Jeżeli miała miejsce jakaś emigracja, to dotyczyła nielicznych jednostek. Nota Bene – Rusinami jeszcze do niedawna nazywano Ukraińców (w I RP orazw II RP w międzywojniu).
    -Jeżeli rozpatrywać sprawę z punktu widzenia religijnego, to do dzisiaj większość parafii Rosyjskiej Cerkwi prawosławnej znajduje się na terenie Ukrainy. Ma to niebagatelne znaczenie, szczególnie, że w średniowieczu państwo i kościół były ze sobą niezmiernie związane. Jeżeli chodzi o liczbę wiernych i stosunek ilości wiernych Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej – obywateli Rosji i Ukrainy, to ma się on jeszcze bardziej na niekorzyść Rosji. Trzeba tu dodać, że to, że prawosławie w naszej części Europy jest tak zrusyfikowane jest skutkiem wielu manipulacji i przekłamań oraz prześladowań, których niezliczone razy dopuścił się carat wspólnie z dostojnikami moskiewskiej cerkwi.
    -Rosja natomiast nie tylko szuka korzeni w Rusi, ale uzurpuje sobie wręcz wyłączne prawo do jej spadkobierstwa, nazywając Ukraińców chociażby, „młodszymi braćmi” czy „małorusami”.

MOSKALE, WIELKORUSINI- KIM ONI WŁAŚCIWIE SĄ?

W IXw.- XIIw. wielki kraj, od Tułi, Riazania i obecnego obwodu moskiewskiego, Merowie, Wiesowie, Mokszanie, Czudowie, Mordwini i inni- wszyscy to jeden naród- Moksal. Plemiona te, stały się później podstawą dla ludzi, którzy nazywają siebie ‚wielkorusinami’.

W 1137r. na te ziemie udał się najmłodszy syn kijowskiego księcia Włodzimierza II Monomacha- Jerzy Dołgoruki, który zapoczątkował dynastię Rurykowiczów na ziemiach ‚Moksel’ i rządził Księstwem Suzdalskim. Poślubił kobietę z miejscowego plemienia, która wydała na świat jego syna-Andrzeja, któremu nadali przydomek ‚Bogolubski’. Urodzony i wychowany w dziczy leśnej, pośród pół-fińskich plemion, książe Andrzej zerwał wszelkie więzi z żoną swojego ojca oraz starymi kijowskimi zwyczajami.
W 1169r. Andrzej Bogolubski, podbił i zniszczył Kijów: stał się barbarzyńcą, który nie czuł żadnego związku ze słowiańską świątynią- Kijowem.

W krótkim czasie(50-80lat), w każdej fińskiej osadzie, obsadzony został książkę z dynastii Rurykowiczów, urodzony z matki Mokszanki, Meranki, Mordwianki… tak powstały na ziemi ‚Moksel’ księstwa: Włodzimierskie, Riazańskie, Twerskie i inne. W tym czasie, na ziemi ‚Moksel’ zaczynają pojawiać się misjonarze szerzący chrześcijaństwo. O masowym przenikaniu Słowian z Naddnieprza na ziemie ‚Moksel’, jak twierdzą moskiewscy historycy, nie może być mowy. Dlaczego Słowianie z żyznej ziemi Naddnieprza, szli przez zarośla i bagna tysiące kilometrów w niewiadomo jakim kierunku?

Na bazie chrześcijaństwa, na ziemi ‚Moksel’, zaczął kształtować się język, który ostatecznie stał się językiem rosyjskim. Do XIIw. na ziemiach ‚Moksel’, żyły tylko fińskie plemiona, co potwierdzają badania archeologiczne Aleksieja Uwarowa. Z 7729 rozkopanych dołów, nie odnaleziono ani jednego słowiańskiego pochówku.
Badania antropologiczne Anatolija Bogdanowa i Fiofora Wowki, którzy przeprowadzili badania na ludzkich czaszkach, potwierdzili charakterystyczne cechy fińskich i słowiańskich grup etnicznych.

W 1237r. na suzdańską ziemię przybyły ludy tatarsko-mongolskie. Każdy, kto schylił głowę, całując buty chana i przysiągł wierność, pozostał przy życiu, a kto tego nie uczynił-umierał. Włodzimierski książę Jerzy i Jarosław Wsiewołodowicz, również schylili głowę przed chanem. Tym czynem, ziemia ‚Moksel’ weszła w skład Złotej Ordy, jak i siły zbrojne, które połączyły się z siłami imperium.
W okresie kampanii wojennych, Jerzy Wsiewołodowicz powoływał swojego młodszego brata, który w danym okresie sprawował funkcję księcia włodzimirskiego. Jarosław oddał Batu-chanowi swojego ośmiomiesięcznego syna Aleksandra Wsiewołodowicza, który stał się zakładnikiem. Po spędzeniu w Ordzie u Batu-chana od 1238r. do 1252r. Aleksander, nazwany i rozsławiony przez rosyjskich historyków jako Newski, oswoił się z panującym systemem oraz zwyczajami Złotej Ordy, poślubił córkę Batu-chana, a później stał się wiernym sługą Złotej Ordy, stając na czele księstwa włodzimiersiego (1252/63). Nie brał udziału w żadnej poważnej bitwie, wszystkie zwycięstwa Aleksandra Newskiego- to kłamtwa . Książę Aleksander zwyczajnie nie mógł brać udziału w starciach nad Newą w 1240r, i w bitwie na jeziorze Pejpus w 1242r. będąc jeszcze dzieckiem.

 Alekdander Newski chyli głowę przed Batu-chanem
Aleksander Newski chyli głowę przed Batu-chanem

Należy zauważyć, że władza administracyjna książąt w księstwie Rostowsko-Suzdalskim była minimalna. Batu-chan do kierowania księstwami (Ułus) wybierał gubernatorów- ważniejszych baskaków, natomiat na misję- udzielnych. To byli suwerenni władcy Złotej Ordy, którzy kierowali się prawami rodu Czingis-chana. Kłamstwem rosyjskich histryków jest to, że suzdańscy, a później moskiewscy książęta byli niezależni od Złotej Ordy. Najważniejszą osobą w księstwie, według zapisów na fińskich gramotach, nazywano baskakiem bądź darugiem, a książę był dopiero na drugim albo też na trzecim miejscu.

Kłamstwem jest to, że Moskwa została założona przez Jerzego Dołgorukiego w 1147r. To mit, niepoparty żadnym dowodem. Moskwa jako osada, została założona w 1272r. W tym roku odbył trzeci spis ludności Złotej Ordy. Przy piewszy spisie, który miał miejsce w latach 1237-1238 i drugim w 1254-1259, o Moskwie nawet nie wspomniano. Moskwa, jako księstwo powstało dopiero w 1277r. na rozkaz tatarsko-mongolskiego chana Monge-Timura i stało się zwykłym ułusem Złotej Ordy. Pierwszym księciem Moskwy, został Daniel (1277-1303)(młodszy syn Aleksandra Newskiego), którzy zapoczątkował moskiewską dynastię książąt Rurykowiczów. W 1319r. chan Uzbek (co jest wspomniane w powieści-dokumentalnej W. Bilińskiego) wyznaczył swojego brata Kulchana, na feudalnego ksiącia a od 1328r- Wielkiego księcia Moskwy. W rosyjskich książkach historycznych, określany jako Kali-chan Uzbek, przyjmując islam pozbył się prawie wszystkich książąt-Rurykowiczów. W moskiewskim ułusie Złotej Ordy (1319-1328) nastąpiła zmiana dynastii Rurykowiczów na dynastię Czingis-chanów, a w 1598r. została ona przerwana. Oznacza to, że przez 270 lat w Moskwie obowiązywały prawa chanów.
Nowa dynastia Romanowów w 1613r. zobowiązała się do kontynuowała dawnych, świętych tradycji i przysięgła wierność poprzedniej dynastii Chingis-chanów.

Wsiewołodowicz
Wsiewołodowicz

Moskiewski kościół prawosławny w 1613r. posiadał stabilą władzę, co zapewniło mi mu przetrwanie w tatarsko-mongolskiej państwowości.

Z powyższych danych wynika, że Moskowia jest bezpośrednim następcą Złotej Ordy-państwa Czingis-chanów, a lud tatarsko-mongolski był «ojcem chrzestnym» moskiewskiej państwowości. Księstwo Moskiewskie (a od 1547r. carstwo) do XVIw. nie miało żadnych powiązań z księstwami Rusi Kijowskiej.

Wielkorosja. Plemię wielkorusinów, albo naród rosyjski, jak się dzisiaj określają, pojawił się blisko XV-XVIIw. pośród fińskich plemion: Merów, Mokszanów, Mordwianów i innych. Następnie narodziła się ich historia, która nie łączy się w żaden sposób z historią Rusi Kijowskiej. Moskowia nigdy nie była Rusią, lud tatarsko-mongolski w znaczący sposób przyczynił się do powstania «wielkorusinów». Ich mentalność składa się z cechy zapożyczonych od fińskich plemion: instynkt zdobywcy, despotyzm, rola barbarzyński, którego celem jest dominacja nad światem. Tak do XVIw. formował się typ człowieka stworzonego do podbojów, straszny w swojej ignorancji, gniewie i przemocy. Tym ludziom nie była potrzebna europejska kultura, obce są im takie kategorie jak moralność, uczciwość, wstyd, godność, pamięć historyczna itd. Znaczna część Mongołów w XIII-XVIw. weszła w skład wielkorusinów, z których to początek swojego rodowodu posiada ponad 25% rosyjsiej szlachty. Oto kilka tatarskich nazwisk, które przyniosły chwałę imperium: Bunin, Plechanow, Kuplin, Dostojewski, Derżawin, Turgieniew, Szeremetiew, Czaadajew, Arakczejew i wielu innych.

Aby przypisać sobię historię tych ziem i utrwalić tę kradzież, konieczne było zniszczenie ukraińskiego narodu, zniewolenie, pozbawienie swojego imienia, zagłodzenie- wszystko co pozwoliłoby zapanować nad jednym z prawowitych spadkobierów Rusi Kijowsiej.

Ukraińcy, którzy pojawili się jako naród w XIw.-XIIw a może i wcześniej, zostali nazwali małorusinami i w ten sposób byli przestawiani dla reszty świata. Za najmniejszy odstęp od tej wersji, ludzie zostawali straceni, wygnani do gułagów. Okres sowiecki był szczególnie brutalny, w tym czasie Ukraina straciła ponad 25mln swoich synów i córek, którzy zginęli walcząc w interesie Rosji, podczas kolektywizacji, tortur, zamknięci w więzieniach.
Tak ‚starszy brat-wielorusin’ zmuszał do życia ‚młodszego brata- małorusina’w brutalnym uścisku miłości.

STWORZENIE HISTORYCZNEJ MITOLOGII PAŃSTWA ROSYJSKIEGO

W czasach panowania Bazylego III (1505-1533) narodziła się w Moskowii idea ‚wielkości’ tego narodu, co zostało ujęte słowami moskiewskiego prawosławnego mnicha Filoteusza w sposób następujący:’ Dwa Rzymy upadły, trzeci stoi, a czwartego nie będzie’. Od tego czasu wśród Moskali, utrwaliła się myśl o wszechmocy ‚narodu wybranego przez Boga’, że Moskwa- to trzeci i ostatni Rzym.

Za panowania Iwana IV Groźnego, wzmocniły się domagania przez Moskowię, dziedzictwa Rusi Kijowskiej jak i imprerium bizantyjskiego. Tak więc zgodnie z legendą, czapka Monomacha- księcia kijowskiego, która została mu podarowana przez jego dziadka- cesarza bizantyjskiego Konstantyna IX Monomacha była symbolem sukcesji Moskwy nad Konsantynopolem. W rzeczywistości czapka Monomacha była złotą krymką, którą chan Uzbek podarował Iwanowi Kalitie (1319–1340), noszącemu ją dla swojej chwały.

Iwan IV jako pierwszy wziął ślub w cerkwi posługując się tytułem moskiewskiego cara, naśladując tym samym greckim i rzymskich władców. Z 37 podpisów napisanych na gramotach, wysłanych z Konstanynopola do Moskwy, 35 okazało się fałszywych.
Tak Iwan Groźny stał się «dziedzicem imperium bizantyjskiego».
Masowe fałszowanie historii swojego narodu rozpoczął Piotr I, który jako pierwszy w 1701r. rozkazał usunąć wszystkie pamiątki po podbitych ludach: zabytki, kroniki, chronogramy, latopisy, starożytne zapisy historyczne, dokumenty kościelne, archiwa itd. Szczególnie stosowali te praktyki na Rusi Kijowskiej.

W 1716r. Piotr I usunął kopię z tzw. królewskiego latopisu, w którym był pokazany związek» dawnych latopisów Kijowskiego i Moskiewskiego Księstwa, i wyjaśniała jedność fińskich i słowiańskich ziem. Jednak dostęp do «kopiiї»-fałszywki, jaki i do samych oryginałów, był zakazany.

Fałszowanie dokumentów przez Piotra I, stało się podstawą do dalszych oszustw- tworzenia tzw. ‚ogólnoruskich kronik’, w których wyjaśniają prawo Moskowii do dziedzictwa Rusi Kijowskiej. Na podstawie tych fałszerstw, 22 października 1721r. Moskowia ogłosiła się Rosyjskim Imperium, a moskali- Rosjanami.

Piotr I ściągał z Europy wielu ekspertów, w tym zawodowych historyków, którzy zajmowali się pisaniem i fałszowaniem historii państwa rosyjskiego.

Po Piotrze I, który przekształcił Mokowię w Państwo Rosyjskie, elita Moskowii zaczęła myśleć o konieczności stworzenia spójnej historii swojego kraju. Za tę sprawę wzięłą się Caryca Katarzyna II (1762–1796), która nie pozwoliłaby na to, by rodzina królewska miała jakiś związek ze zwykłą mongolską szlachtą. Jako osoba wykształcona, zapoznała się z archiwalnymi zapisami i zwróciła uwagę na to, że cała historia państwa, opiera się na epickiej mitologii.

W 1783r. 4 grudnia, Katarzyna II wydała dekret o stworzeniu ‚komisji do sporządzenia zapisów na temat historii starożytnej Rosji’ pod kierownictem i nadzorem hrabiego Szuwałowa w składzie 10 wybitnych historyków. Głownym zadaniem wspomnianej komisji, było zmienienie zapisów latopisów w ten sposób, by nowe kroniki z oszustwami udowodniły ‚legalność’ przywłaszczenia przez Moskowię historycznego dziedzistwa Rusi Kijowskiej i stworzenia historycznej mitologii państwa rosyjskiego. Komisja pracowała nad tym 10 lat, a w 1792r. ‚Historia Katarzyny’ została wydana.

Prawdziwą historią Krainy Moksel zajął się ukraiński inżynier Włodzimierz Biliński, który w trzech tomach książki: „Kraina Moksel lub Moskowia” krytycznie analizuje „Historię Rusi Zaleskiej” i udowadnia, że każde słowo obecnej historii Rosji jest kłamstwem.

Słowianofile uznają ten artykuł za prowokację. Tymczasem hołdują oni idei mongolskiego państwa, używającego jedynie obcego języka. Wpływa też na to fakt, że taki temat w historycznej literaturze spotyka się rzadko, mimo, że po upadku Związku Radzieckiego nastąpił okres „prawdy”. Podsumowując, użyję analogii. Moim zdaniem Rosja do Rusi Kijowskiej ma się tak jak Rumunia do Rzymu (starożytnego) (Rumunia – Romania – Roma). Oczywiście są jakieś zbieżności, pochodzenie języka, itp., ale nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie identyfikował tych 2 organizmów jako tożsamych.
Trzeba więc jednoznacznie stwierdzić, że prawo do dzidzictwa Rusi Kijowskiej ma przede wszystkim Ukraina i w jakimś stopniu Białoruś.

Herb Rusi Kijowskiej i Złotej Ordy

 

Wspomóż pracę Pikio.pl
Jesteśmy jedynym dużym portalem informacyjnym, który NIGDY nie pobierał publicznych pieniędzy.
Dziękujemy!
Wesprzyj nas

Zobacz również