UDOSTĘPNIJ

  Wielkie rewolucje mają to do siebie, że w drabinie społecznej często szczyt zostaje zamieniony z dołem, a ludzie nic dotąd nieznaczący i niemający szans na karierę w innym wypadku, dochodzą do najwyższych stanowisk w kraju. Nie inaczej było w przypadku Józefa Dżugaszwilego, który jest nam wszystkim lepiej znany jako Józef Stalin. Urodził się w rodzinie gruzińskiego szewca, który nie był wtedy jeszcze ubogi, jednak szybko się nim stał przez swój problem z alkoholem. Gdy Stalin miał 6 lat zakład ojca posypał się całkowicie, a on sam odreagowywał bijąc syna i żonę. W końcu opuścił rodzinę całkowicie. Mały Józef dzięki opiece bogatszych krewnych matki kształcił się najpierw w szkole parafialnej, a potem w seminarium, które jednak musiał porzucić z powodu podniesienia czesnego. Teraz pracując jako księgowy mógł zając się działalnością partyjną. Działając w SDPRR(Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji) szybko związał się  z marksistowską frakcją bolszewików (po polsku: większościowcy, mający większość w partii).

Dzięki swojej inteligencji piął się coraz wyżej, tak że w czasie rewolucji w 1905 został delegatem partii na rożnego rodzaju zjazdy, a ponadto dowodził jej zbrojnym ramieniem na Zakaukaziu. Z inicjatywy Lenina został w 1912 wpisany do komitetu centralnego partii. W czasie rewolucji lutowej pojechał do Piotrogrodu, gdzie przewodził partii w zastępstwie Lenina. Po rewolucji październikowej został komisarzem do spraw narodowości, a w 1919 roku komisarzem do spraw personalnych. Właśnie to drugie stanowisko okazało się kluczowe w jego karierze. Bowiem to właśnie dzięki temu stanowisku zaczął bardzo szybko przejmować władzę w partii. Po śmierci Lenina, kiedy inni czołowi przywódcy komunistyczni przerzucali się pustymi sloganami, Stalin powoli wypełniał rozmaite urzędy swoimi ludźmi.

Dyktatorem nie stał się oczywiście od razu, lecz dopiero w drugiej połowie lat 30. Do tego czasu Stalin wchodził w sojusze z członkami biura politycznego, które było de facto najważniejszym organem w kraju, i powoli eliminował swoich przeciwników, zastępując ich swoimi ludźmi, co umożliwiał mu pełniony ciągle urząd komisarza do spraw personalnych. Potem eliminował dawnych sojuszników, wypełniając wiernymi towarzyszami cale politbiuro. Zadziwiające jest to że formalnie nie pełnił bardzo wysokiej funkcji w państwie (jedynie sekretarza partii i komisarza do spraw personalnych). Cały system opierał się na posiadaniu większości w biurze politycznym, które miało moc rozkazywania organom bezpieczeństwa. Formalnie Stalin nie miał dużej władzy, jednak w głosowaniach wszyscy ze strachu popierali linę wodza. Jego władza dyktatorska zaczyna się właściwie od wielkiej czystki, kiedy to udało mu się przekonać oporniejszą cześć politbiura do jej wprowadzenia, po jej wprowadzeniu już nikt nie śmiał się sprzeciwiać wodzowi, co było jeszcze nierzadkie w połowie lat 30. Jednak politbiuro zmądrzało i nie dało Stalinowi zorganizować drugiej czystki tuż po II wojnie, nie pozwalając między innymi na aresztowanie Żukowa. Widziano już, że kolejny wielki terror może dosięgnąć także ich, a dodatkowo znowu wzmocni władzę dyktatora.

Dzięki rewolucji nic nieznaczący, choć bardzo inteligentny Gruzin został wielkim dyktatorem i porównywanym niemal do Boga wodzem kraju. Zapewne jego wrodzone cechy pozwoliły by mu na pewien awans społeczny jednak, bez gwałtownej zmiany całej ekipy rządzącej nie miał by szans dojść tak daleko. To właśnie rewolucyjny chaos był motorem jego dojścia do władzy, co jest w zasadzie normą jeśli chodzi o dyktatorów.

Wspomóż pracę Pikio.pl
Jesteśmy jedynym dużym portalem informacyjnym, który NIGDY nie pobierał publicznych pieniędzy.
Dziękujemy!
Wesprzyj nas
UDOSTĘPNIJ
Poprzedni artykułNie pracuję za darmo. A Ty?
Następny artykułZ IGŁY WIDŁY
Jakub Roguski

Jestem przedstawicielem Prawa i Sprawiedliwości, działam w Forum Młodych. Studiuję historię na Uniwersytecie Warszawskim, jestem także rekonstruktorem w SRH 44 pułk piechoty Legii Amerykańskiej.

Zobacz również